پلاکی که بر گردن همسر شهید اقتدار ماندگار شد

به گزارش سراج24؛ خانه هنوز بوی او را می‌دهد. دو روز از خبر شهادت گذشته بود که همسر شهید علی‌اکبر سخنور میان وسایل همسرش چشمش به پلاکی افتاد که جا مانده بود؛ همان پلاکی که سال‌ها بر گردن مردی بود که حالا نامش در شمار شهیدان اقتدار ایران ثبت شده است.

او می‌گوید: «دو روز پس از شهادت همسرم، دیدم علی‌اکبر بعضی از وسایلش را نبرده و در خانه جا گذاشته است؛ از جمله پلاکش. از همان روز این پلاک را بر گردنم آویختم.» پلاکی که حالا فقط یک یادگار نیست؛ نشانه یک عهد است.همسر شهید با صدایی که میان صلابت و دلتنگی در نوسان است، ادامه می‌دهد:«این پلاک تا زمانی که دشمنمان اسرائیل نابود شود و نشانی از آن‌ باقی نماند، بر گردن من خواهد ماند.»اما روایت او تنها روایت یک یادگار نیست؛ روایت لحظه‌هایی است که هیچ‌گاه از خاطرش پاک نمی‌شود.

با یادآوری لحظات اولیه شنیدن خبر می‌گوید: «اولش گفتند زخمی شده و او را به بیمارستان برده‌اند. بعد آرام‌آرام خبر شهادتش را دادند. خیلی بی‌تابی می‌کردم. مدام می‌گفتم مرا ببرید تا بروم عزیزم را ببینم. حس می‌کردم چشم‌به‌راه من است.»وقتی به دیدارش رفت، تصویر آن لحظه برای همیشه در ذهنش ماندگار شد.«وقتی دیدمش، تبسم داشت. صورتش هنوز جلوی چشمم است. رفتم پیشش و سلام دادم. گفتم سلام عزیزم؛ دیدم چشمانش باز است. گفتم داری نگاهم می‌کنی؟ جانم، عزیزم، مرا شفاعت کن.»همسر داغدار شهید معتقد است که همان دیدار کوتاه آرامشی عجیب در دلش نشاند؛ آرامشی که گویی از جنس صبرهای آسمانی است.

«احساس می‌کردم چشم‌به‌راه من بود. اگر نمی‌رفتم، آرام نمی‌شدم. وقتی برگشتم، دیگر بی‌قرار نبودم. صبری الهی در دلم نشست.»همسر شهید سخنور حالا با همان پلاک بر گردن، از مردی سخن می‌گوید که به گفته او «مثل کوه ایستاد»؛ مردی که ایستادگی‌اش برای خانواده به میراث مانده است.با صدایی استوار می‌گوید: «ما با جسمش وداع کردیم، اما روحش پیش ماست. او مثل کوه ایستاد و ما هم باید مثل او، همچون کوه بایستیم.»در میان دستانش پلاک را محکم می‌فشارد و گاه آن را می‌بوسد؛ گویی تمام خاطرات یک زندگی در همین تکه فلز کوچک جمع شده است.

همسر شهید، می‌گوید: «این همان پلاکی است که علی‌اکبر در خانه به یادگار گذاشته بود. از روز شهادتش تا آخرین لحظه عمرم آن را به نشانه صبر، استقامت و ادامه راه همسرم بر گردن خواهم داشت.»سرهنگ پاسدار علی‌اکبر سخنور، از نیروهای مدافع امنیت کشور، شنبه ۹ اسفندماه در نخستین لحظات تجاوز صهیونیستی ـ آمریکایی به کشورمان در استان آذربایجان‌شرقی به فیض رفیع شهادت نائل آمد؛ اما در خانه‌ای در تبریز، پلاکی از او هنوز بر گردن مانده است؛ نشانه‌ای از عهدی که با خون بسته شده است.